شمارهٔ ۱۶

۱۲ بیت

چون مدعی از سر ننهی این من و ما رابگذر تو از این دعوی بیهوده خدا را

گر عزت و عزلت بود و علم و قناعتاز شاهی عالم نبود فرق گدا را

سرداری و سرکاری عالم همه از ماستکس با سر وپا نیست من بی سر و پا را

یکسان بر دلدار بود شاه و گدا، زانکیکسان نگرد شمس و قمر را و سما را

دلدار همان جوهر فرد، است که در ماستاز اوست من و ما، من با صدق و صفا را

زاهد ز در میکده بگذر که به بوئیاز دست دهی نخوت دستار و عبا را

بیهوده کنی لعن به شیطان و ندانیکز جهل تو نشناخته ای نفس دغا را

این هستی عالم همه بی مصرف و سوداستانسان نکند پیشه اگر مهر و وفا را

چون کلک گهر سلک بنان تو ببوسدموسی کند از شرم نهان دست و عصا را

ساقی مکن اندیشه ز بی مهری دورانزودآ، که ز دل دور، کنی جور و جفا را

نی پست بود محرم اسرار، نه قاصدمحرم نتوان خواند به کوی تو صبا را

زان شمع هدایت ز هدایت شده «حاجب »خامش نکند باد بدان، شمع هدی را