شمارهٔ ۱۴۲

۱۴ بیت

نسیم صبح به عالم زمن سلام رسانپس از سلام تو این بهترین پیام رسان

به بزم مردم دانا چو بگذری زنهارتو این پیام به خوبان زخاص و عام رسان

بگو که فصل بهار است و جشن جمشید استبگوش جمله پیامم به احترام رسان

اگر که مفتی شهرت خم و سبو بشکستبحکم شهنه عدلش به انتقام رسان

مقام فقر بسی برتر از مقامات استبسعی و جهد تو خود را در این مقام رسان

شهان به قدرت و حشمت به خویش می بالندتو خود زفقر و قناعت به احتشام رسان

بیا نسیم سحر چون تو روح قدس منیبه طاق ابروی مردان ز من سلام رسان

به کوه و دشت چو خود مشکبار می گذریتواین غزل به غزالان خوش خرام رسان

رسد بیان و فصاحت به اهتمام ولیکنون تو نامه خود رابه اختتام رسان

اثر به صحبت خامان و ناتمامان نیستتو این کلام بهر پخته و تمام رسان

سلام معنی خیر و سلامت است بلیزمن سلام به هر سالم همام رسان

زماه عارض او شامها به صبح رسیدززلف تیره خود صبحها به شام رسان

امام رسته ز، هر قید و تارک دنیاستتو این حدیث به مأموم و بر امام رسان

ز «حاجب » این غزل نغز و این عطیه خاصبگوش اهل حقیقت به اهتمام رسان

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از نسیم صبح درخواست می‌کند تا سلامی به عالم زمان برساند و پیامش را به مردم دانا منتقل کند. او به زیبایی فصل بهار و جشن جمشید اشاره می‌کند و از نسیم می‌خواهد که این پیام را به همگان برساند. شاعر تاکید می‌کند که مقام فقر از مقام‌های دیگر برتر است و انسان باید به قناعت و سادگی خود افتخار کند. او همچنین از نسیم می‌خواهد سلامی به مردان و غزل‌هایی به زیبایی طبیعت برساند. در نهایت، شاعر به اهمیت پیامش و سلام به هر انسان سالم اشاره دارد و خواستار انتقال این حقیقت به اهل دانش و حقیقت می‌شود.