شمارهٔ ۱۴۳

۱۰ بیت

شد فصل دی و صفای بستاناز لاله رخی پیاله بستان

بستان چو بهشت عدن شد بازدر باغ خرام از شبستان

در گلشن قدس گلبن فیضبخرام چو سرو در گلستان

رندان جهان بحق سرآیندشرح غم و عشق ما بدستان

ادریس که شد به خلق استادشاگرد تو بوده در دبستان

از تو همه صدق و رحم و انصافوز ضد تو کذب و مکر و دستان

شیری تو، به نیستان وحدتناشسته دهان ز شیر پستان

. . . و زبان هوشیاریستاز مست دوای هوش مستان

گل قند لبت دوای دلهاستعناب چه حاجت و سه پستان

مستان تو «حاجبا» توانندآورد بهار در زمستان