شمارهٔ ۳۴۶

۷ بیت

ای تیره تن ما که بجان دشمن مائیمائیم سلیمان و تو اهریمن مائی

تو گلخن مائی و عجبتر که غلط وارگوئیم که تو تنگ قفس، گلشن مائی

چون افعی پیچان سیه بر بسر گنجپیوسته تو بنشسته به پیرامن مائی

ما پیرهن خویش بدریم که تنگ استبر ما همه گیتی، که تو پیراهن مائی

آیا فتد آنروز که یکره بفشانیمدامان تو ای گرد که بر دامن مائی

روزی ز تو زائیم و سوی باب گرائیمای مام نکوهیده که آبستن مائی

دردی و بلائی و شفائی و جفائیآخر چه بلائی نه مگر تو تن مائی