شمارهٔ ۳۳۳

۵ بیت

از فکرت و اندیشه در آزار چرائیاز حسرت و اندوه چنین زار چرائی

کار دو جهان را که بدینسان بود آسانبیهوده بخود کرده تو دشوار چرائی

گیتی همه اندیشه و تیمار تو دارندتو خویش در اندیشه و تیمار چرائی

عالم همه در فکر تو و کار تو بیخودتو بیخبر و بیخود و بیکار چرائی

اکنونکه شفاخانه نهاده است مسیحاای کاهل بیعار تو بیمار چرائی