شمارهٔ ۲۷۹

۷ بیت

شبی که تنگ لبت را چو جان ببر گیرمچو جان نه بلکه زجان نیز تنگ تر گیرم

ز فرق سر زنمت بوسه تا بحقه نافهزار بار و دگر باره اش ز سر گیرم

چه جام جان بلب آرم تهی کنم قالبپس آنکه از لب لعل تو کام برگیرم

برم بموی میان و میان مویت دستچنانکه در برت از پای تا بسر گیرم

بماند پای ز رفتار و دست از کرداربدین امید که دستیت در کمر گیرم

تو رخ چه شمع برافروز تا چو پروانهمنت بشعله رخسار بال و پر گیرم

شب وصال ز بیم فراق می لرزددل حبیب، ز حال دلش خبر گیرم