شمارهٔ ۲۲۹
خداوندا عجب شوریده رائیمچنین بیدانش و بیدل چرائیم
یکی پوید ره مسجد، یکی دیراز این سو رانده زان سومانده مائیم
نه راه خلق پویان نی ره حقنمیدانم در این عالم کرائیم
حقیر و ناتوان و زار و بی ریااسیر و دردمند و بی نوائیم
بسوی درگهت راهی نداریمجز این ره که تو شاهی ما گدائیم