شمارهٔ ۲۰۳

۷ بیت

بدستم افتد اگر باز زلف پر شکنشپریش تر کنم از کار و بار خویشتنش

بخایم آن لب و دندان چون شکر چندانکه جوی خون رود از لعل لب، چو چشم منش

منش چگونه توانم که در بغل گیرمکه تاب جامه ندارد ز نازکی بدنش

چه گلشنی است پر از میوه لیک حیف که دستنمیرسد به به و سیب غارض و ذقنش

چه باغ خرم سبزی است لیک نتوان چیدگلی ز نسترن و غنچه ای ز یاسمنش

اگر بنزد لبش، پسته لب بخنده گشادغمین مشو که بیک سنگ خورد شد دهنش

کدام باغ در اینشهر و این دیار حبیبچه او گلی و چو من بلبلی است در چمنش