شمارهٔ ۲۰۴

۹ بیت

ای آفت جان و فتنه هوشوی سرو روان و چشمه نوش

آن پسته چرا دهان ببسته استوان غنچه چرا نشسته خاموش

برخیز و برو بیا و بنشینبستان و بده بگو و بنیوش

گیسوت فتاده تا بزانوزلفت زده حلقه بر بنا گوش

من بسته ام و تو بند بر پایمن بنده ام و تو حلقه در گوش

دوشینه نبرد خوابم از عیشامشب نبرد ز حسرت دوش

امشب ز فراق دست بر دستدیشب ز وصال دوش بر دوش

آن غم که بسینه بود پنهاناشک آمد و برگرفت سرپوش

دانی که بسر برآید آخردیگی که همیشه میزند جوش