شمارهٔ ۱۷۸

۴ بیت

لطف تو سنگ را بنظر گوهر آوردمهر تو خاک را بتجلی زر آورد

صد کاروان ز جود تو در هر نفس روانآنصد چو بر گذشت، صد دیگر آورد

هر شب مرا بدفع حوادث بخوابگاهعون تو صد حصار و دو صد لشگر آورد

خورشید را که رفته ز خاور بباختراز باختر دوباره سوی خاور آورد