شمارهٔ ۱۷۲

۵ بیت

تیره شد گیتی و هنگام طرب باز آمدمژده ای خلوتیان نوبت شب باز آمد

وقت پیمودن کاس آمد و پر کردن طاسنوبت پر زدن مرغ طرب باز آمد

وقت راحت شدن از صحبت ابنای جهانگاه آسودگی از رنج و تعب باز آمد

جان بلب آمده بود از غم و اندیشه روزشب شد و جان بتن و جام بلب باز آمد

ساقی دوش که روز از نظرم غائب بودچون شب آمد بیکی شکل عجب باز آمد