شمارهٔ ۱۶۵

۵ بیت

بنقد حال شدم خاک هر چه بادا بادمگر بکوی تو روزیم در رساند باد

دگر ز عشق تو فریاد و ناله می نکنمکه خاک را نسزد هیچ ناله و فریاد

شویم خاک و شود سنگ خاک ما و هنوزتو سنگدل نکنی باز از دل ما یاد

بیاد قدو رخ و زلف تو، چو خاک شویمز خاک ما بدمد سنبل و گل و شمشاد

هزار مرتبه شیرینتر است قصه مابه پیش دوست، ز دستان خسرو و فرهاد