شمارهٔ ۱۴۸

۶ بیت

حق بمن بنده چشم روشن دادبا صفا تر دلی ز گلشن داد

سر پر مغزی اندرین پیکردل دانشوری بدین تن داد

کرد روشن فتیله ای از عقلوز هنری زی فتیله روغن داد

دانه ای صد هزار خوشه کندخوشه ای صد هزار خرمن داد

از دل خود چو کان و چون دریازر بجیب و گهر بدامن داد

من و سلوی ز خوان غیبی بودکه بمن بی اذی و بی من داد