شمارهٔ ۱۴۰

۱۳ بیت

قاصد آمد سحرگه از بغدادخبر خوشدلی بیاران داد

وقت عشرت رسید و آخر شدذکر تسبیح و خواندن او راد

سر مستان رسید باز از راهبکف او کلید گنج مراد

اول از روی فیض و رحمت عامدر میخانه امید گشاد

باده آورد و سفره ای گستردچنگ و عود و سبو و جام نهاد

گفت با خوب و زشت و خرد و بزرگهمه از بد سرشت و نیک نهاد

که بیائید سوی درگه دوستبا دل پر امید و خاطر شاد

خم پر از باده گلشن آمادهکرم پیر میفروش زیاد

چه عجب خانه ایست میخانهکه همیشه ز باده باد آباد

هر که آمد بسوی این درگاهیافت مقصود و برگرفت مراد

شاه عالم شد آنکه بر این درسر افتادگی بخاک نهاد

هر که همراه ماست بسم اللهما که رفتیم هر چه بادا باد

تو مگوزاد و توشه همره نیستلطف او توشه، همت او زاد