شمارهٔ ۱۳۳

۱۲ بیت

گاهی سخن از عشق بگوئید بگوئیدگه در ره توحید بپوئید بپوئید

هر چند که این کام بجستن نشود رامچندانکه توان جست بجوئید بجوئید

شمامه حال است که از باغ وصال استشمامه این باغ ببوئید ببوئید

ای سبز گیاهان که همه خشک خزانیداین فصل بهار است بروئید بروئید

این دام ببرید و بر آن بام بپریداین خام بدرید و بدان کام بپوئید

ای زنده تن و مرده دلان چند خموشیدبر سوک دل مرده بموئید بموئید

با آب از این جامه پلیدی نتوان شستبا آتش سوزانش بشوئید بشوئید

لیلید و نهارید و خزانید و بهاریدبر قید و شرارید و سفالید و سبوئید

آئینه جانید و همه راز نهانیدیک رویه عیانید و چو آئینه دو روئید

هم در کف قهرید و هم اندر سر مهریدهم در دل بحرید و هم اندر لب جوئید

رنجور و طبیبید و نه جانید و نه جسمیدسرید و ضمیرید نه روئید و نه موئید

این شعر حبیب است مگر نافه طیب استبر لحن غریب است بگوئید بگوئید