شمارهٔ ۱۲۸

۱۱ بیت

دمبدم عمر میرود بر بادباده خور باده هر چه باداباد

دیدی آخر که خواجه مرد و نبردآنچه در عمر خود نخورد و نداد

خود بخور یا بده و گر نه بنهتا خورد دشمنت بروز مباد

خیمه چرخرا حبابی گیرنیمه بر آب و نیمه ای بر باد

خانه ای سخت سست بنیاد استکش بر آب و هوا بود بنیاد

نکته ای گویمت ز گردش چرخدارم این نکته را ز پیری یاد

هر که زاده است باز خواهد مردهر که مرده است باز خواهد زاد

دل بر این کاخ زرنگار مبندکه بسی چون من و تو دارد یاد

دادگر نیست در جهان ورنهمیزدم از جفای گردون داد

وه چه خوش گفت مردک داناکافرین بر روان دانا باد

گر نباشی بسان نخل کریمباش باری بمثل سرو آزاد