شمارهٔ ۱۱۰

۸ بیت

افسانه بد مستی ما دوش سمر شدهم شحنه و هم شیخ از این قصه خبر شد

از حالت پیری و جوانی سخنی نغزسر بسته بگویم که شبی بود و سحر شد

یکدانه از این خرمن مائی و توئی بودآن خوشه گندم که همه خوف و خطر شد

گویند که اکسیر بود خاک در دوستما چهره برین خاک نهادیم که زر شد

خواهی که بدانی مثل عارف و عاشقیک نی تهی از خویش و یکی پر ز شکر شد

این را سخن آمد بمذاق همه شیرینآن از همه وارسته و بی بیم و حذر شد

چون تاک ز خود گم شد و در خاک نهان گشتیک دانه دو صد شاخ بر آورد و شجر شد

از ابر فرود آمد و در بحر فرو ریختیک قطره باران که درخشنده گهر شد