شمارهٔ ۹۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انگماست۴ بیت

آنکه در هر چین زلفش صدمه کنعان گم استچون توانم گفتنش کآنجا مرا هم جان گم است

کعبه گویا شد بنا در روزگار بخت ماورنه چون در تیرگی چون چشمه حیوان گم است؟

بس که دایم حسرت تیر تو، راهم می‌زنددر میان دیده و دل لذت پیکان گم است

همچو قدسی دور از آن آشوب جان، شام فراقگریه‌ای دارم که در هر قطره‌اش طوفان گم است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس اندوه و پشیمانی شاعر اشاره دارد. شاعر درباره زیبایی و جذابیت محبوبش صحبت می‌کند و از حسرتی که به خاطر دوری او دارد، می‌گوید. او به کنایه از این‌که در هر گوشه زلف محبوبش نشانه‌هایی از زیبایی وجود دارد، می‌گوید که خودش نیز در این عشق گم شده است. اشاره به کعبه به عنوان نماد عشق و باختن در تیر عشق محبوب نشان‌دهنده شدت عواطف اوست. همچنین، شاعر از درد فراق و گریه‌ای که ناشی از این جدایی است، صحبت می‌کند و می‌گوید که در هر قطره اشک او طوفانی از حسرت نهفته است. به طور کلی، شعر به چگونگی گم‌شدن در عشق و غم دوری می‌پردازد.