شمارهٔ ۷۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ست۶ بیت

به گریه سحر و آه شب دلم شادستچو گل که تازه ز آب و شکفته از بادست

فسردگی به دل بوالهوس میاموزیدکه مرده در روش آرمیدن استاد است

خیال زلف تو ننشسته هرگز از پروازمگو که مرغ هوایی ز قید آزاد است

چو ترکش تو ز پیکان پرست دیده مننیم گر آینه چشمم چرا ز فولادست؟

چو غنچه سر به گریبان کشد همیشه ز شرمکسی که گردنش از قید عشق آزاد است

نشد ز سلسله ما برون گرفتاریدرین قبیله مگر عشق وقف اولادست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس شادابی و زیبایی در دل شاعری می‌پردازد که به گرمی صبح و سحر می‌نگرد. او به تضاد بین عشق و آزادی اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق همچون زنجیری است که انسان را به خود وابسته می‌کند. شاعر از خود می‌پرسد که چرا با وجود این همه احساسات عاشقانه، باز هم فریب آزادی را می‌خورد. او با استفاده از تصاویر و تشبیهات، احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق و عشق توصیف می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که عشق در این قبیله به نسل‌های آینده منتقل خواهد شد.