شمارهٔ ۴۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: یلمرا۵ بیت

بود ز روی تو روشن به صد دلیل مراکه روز هجر تو باشد شب رحیل مرا

ز ناوکت به دلم زخم دیگران به شدپر خدنگ تو شد بال جبرئیل مرا

دلیل سوختنم روشن است بی دعویچو شمع کی رگ گردن بود دلیل مرا؟

خوش است هرچه به لعل تو نسبتی داردلب تو ساخته محتاج سلسبیل مرا

خلاف طبع ز معشوق هم خلد در طبعز مهر شعله فسرد آتش خلیل مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس عمیق عشق و درد جدایی اشاره دارد. گوینده به روشنی بیان می‌کند که جذبه و زیبایی معشوقش، زندگی‌اش را روشن کرده است و هجران معشوق، شب‌های تاریک و دردناکی را برای او به ارمغان آورده است. او به زخم‌های ناشی از محبت و عذاب روحی خود اشاره می‌کند، و می‌گوید که عشقش همچون شمعی می‌سوزد، و دلیل سوختن او واضح است. هر چیزی که به معشوقش مرتبط باشد، برای او خوشایند است و او از آتش عشق نسبت به معشوق، رنج می‌برد. در نهایت، او به تضاد در عشق و درد ناشی از آن اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق برای او هم لذت‌بخش و هم آتش‌زا است.