شمارهٔ ۳۱۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: یش۴ بیت

کَنم به ناخن حسرت، بدن من درویشبدین وسیله مگر ناخنی زنم در خویش

ز ننگ شیخ و برهمن، چرا نظربازانبه هم چو تیر نیایند راست در یک کیش؟

نیَم ملول ز تقدیم مدعی، چه عجبز صبح صادق اگر صبح کاذب افتد پیش

ازین چه سود کزین پیش فیض بخشی بودچه بهره یابد از انعام رفتگان درویش؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساس حسرت و ناکامی گوینده اشاره دارد. او به درد و رنج خود به عنوان یک درویش می‌پردازد و از ننگ‌های مذهبی در مقابل دیگران صحبت می‌کند. گوینده حس می‌کند که براساس قید و بندهای مذهبی نمی‌تواند به طور مستقل و آزاد زندگی کند. او همچنین به مقایسهٔ صبح صادق و صبح کاذب می‌پردازد و این‌که در نهایت از نعمت‌های گذشته چه نتیجه‌ای می‌تواند بگیرد. شعری است که به درون‌نگری و نقد اجتماعی پرداخته و به پیچیدگی‌های دین و فرصت‌های از دست رفته اشاره دارد.