شمارهٔ ۲۷۶

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: نچیند۶ بیت

دل پر حسرتم از سادگی در بزم تنهاییبساط آرزو با یاد آن سیب ذقن چیند

مبر نزدیک عارض، دسته گل بهر بوییدنلب هر غنچه تا کی بوسه زان کنج دهن چیند؟

چه بی‌دردست از داغ محبت، آن تماشاییکه در گلشن بود تا لاله، نسرین و سمن چیند

ز چشم افتادگان را هم صبا محروم نگذاردمشام پیر کنعان، گل ز بوی پیرهن چیند

مرا هست از خیالش انجمن چون غنچه در خلوتاگر خلوت‌نشین دامان خویش از انجمن چیند

ندارد طبع قدسی چشم بر نیک و بد عالمنه از دریا گهر جوید، نه از مجلس سخن چیند

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار، از تنهایی و حسرت‌های درونی خود سخن می‌گوید. او به سادگی و آرزوهای خود در جمع‌های تنهایی اندیشیده و با یاد آن شخص خاص، دلش پر از درد و حسرت شده است. او همچنین به زیبایی‌های گل‌ها و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که احساس عمیق عشق و تعلق، مشابه غنچه‌ای است که در خلوت خود به آن فکر می‌کند. به طور کلی، این شعر تمایلات عاطفی و غم‌های درونی را به تصویر می‌کشد و به تضاد بین دل‌باختگی و بی‌تفاوتی به دنیا اشاره دارد.