شمارهٔ ۲۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ومرا۷ بیت

ناگفته ماند صد سخن آرزو مرالب بسته ناامیدی ازین گفتگو مرا

در چشم خلق بس که مرا خوار کرده‌اینشناسد آب روی، کس از آب جو مرا

دور از تو کار خنجر الماس می‌کندساقی گر آب خضر کند در گلو مرا

من دل به خال و خط ندهم مهر پیشه کنبلبل نیم که مست کند رنگ و بو مرا

پیمان ما به باده درست است داده‌اندروز نخست دست به دست سبو مرا

خوردم هزار زخم نمایان ز تیر اوهرگز نبود لطف چنین، چشم ازو مرا

قدسی چه حال است که آلوده‌تر شومهرچند آب دیده کند شستشو مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از ناامیدی و دل‌تنگی خود سخن می‌گوید. او به آرزوهای ناتمامش و خوار شدن در نظر دیگران اشاره می‌کند و از دوری محبوبش درد و رنج می‌کشد. او بر این باور است که محبت واقعی را نمی‌توان با زیبایی ظاهری جایگزین کرد و به دنبال پیوندی عمیق‌تر است. شاعر همچنین از زخمی که عشق بر دلش می‌گذارد و بی‌نقصی را که می‌جوید، سخن می‌گوید. در نهایت، او به حال خود که آلوده به غم و اشک است، می‌پردازد و از شستشوی دردهایش با آب چشم سخن می‌گوید.