شمارهٔ ۲۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اکرا۵ بیت

چند سوزد برق غم مشتی خس و خاشاک راآتشی خواهم که سوزد خرمن افلاک را

چشم ما پاک است چون خورشید از آلودگیدامن پاکی بود شایسته چشم پاک را

شوق آتش تا نسازد خلق را گرم گناهچون برون آیی بپوش آن روی آتشناک را

بهر قتل عشق‌بازان دیر می‌آید اجلرخصت یک غمزه فرما نرگس چالاک را

بر سر خاک شهیدان بیش از این قدسی منالچند دردسر دهی آسودگان خاک را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عواطف و احساسات عمیق خود اشاره دارد. او می‌گوید که درد و اندوه کوچک نمی‌تواند با آتشی بزرگ که قادر به سوزاندن آسمان‌ها است، مقایسه شود. چشم او پاک و بدون آلودگی است و بر این اساس، او به دنبال پاکی و زیبایی در عشق است. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که عشق ممکن است باعث تکان خوردن مردم به گناه شود و او به معشوقش می‌گوید که گاهی به راحتی می‌تواند نظر اندازد و دیگران را تحت تأثیر قرار دهد. در نهایت، او از اینکه بر سر خاک شهیدان، بیشتر از این آزردگی ایجاد شود، ابراز نارضایتی می‌کند.