شمارهٔ ۲۶۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اباشد۷ بیت

دامنم چند ز خون مژه دریا باشد؟دیده نگذاشت که نم در جگر ما باشد

برنیاورد سر از موج سرشکم گردوناین گهر چند گره در دل دریا باشد؟

رشته‌ای را که در آن گوهر اشکی نکشندبگسلانش، همه گر عقد ثریا باشد

در نظر، آینه مهر، صبوحی زن راکی به کیفیت آیینه مینا باشد؟

عشق در بادیه‌ای ساخته سرگردانمکه در آن، ریگ روان، آبله پا باشد

نزنم دست در آن کار که بر هم زده نیستشانه را گیسوی ژولیده تمنا باشد

کار قدسی به خدا باز گذار ای واعظجنگت امروز چرا بر سر فردا باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساساتی عمیق و پیچیده درباره عشق، درد و ناامیدی می‌پردازد. او به تصویرهایی از دریا، اشک و گیسو اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که روح و دلش در میان این مسائل گرفتار است. شاعر به کشمکش‌های درونی خود پرداخته و می‌گوید که عشق او مانند یک سفر در بیابان است که پر از سختی و درد است. همچنین، او از واعظ می‌خواهد که مسائل دینی را به خدا واگذار کند و به بی‌فایده بودن جدل‌ها درباره آینده اشاره می‌کند. به طور کلی، شعر بابی از عشق، غم و جستجوی معنا در زندگی است.