شمارهٔ ۲۴۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: وختندارد۵ بیت

دگر بر آتش می، توبه سوختن داردز آب، چهره چو گل برفروختن دارد

میان بزم ز حد برد بی‌حجابی رابه جان شمع، که پروانه سوختن دارد

پی خریدن یک جلوه‌ات، زلیخا راهزار یوسف مصری فروختن دارد

مگر ز آهن تیغش تمام شد سوزن؟که زخم سینه تقاضای دوختن دارد

به زاری‌اش مژه بر پای شعله باید سودچو شمع، هرکه تمنای سوختن دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و ملزومات آن می‌پردازد. شاعر به آتش و سوختن به عنوان نماد عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق باعث سوزش دل و جان می‌شود. همچنین به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش، همانند زلیخا و یوسف، اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی‌ها ارزش فدا کردن و صبر را دارد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که کسی که در جستجوی عشق و سوختن برای آن است، باید با درد و رنج مواجه شود، زیرا عشق همچون شمعی است که نیاز به سوختن دارد.