شمارهٔ ۱۵۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انهنهاد۵ بیت

قضا ز خانه چو رختم بر آستانه نهادبر آستان تو چشمم بنای خانه نهاد

حدیث عشق تو افسانه گشته در همه جااز آن دلم همه جا گوش بر فسانه نهاد

میانه گل و بلبل که مو نمی‌گنجدچگونه شد که صبا پای در میانه نهاد

کمند جذبه صیاد خویش را نازمکه دام زلف نه بر اعتماد دانه نهاد

نگشت جمع دمی زلفش از پریشانینسیم خاست ز جا گر ز دست، شانه نهاد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دلتنگی‌های خود می‌پردازد. او می‌گوید که قضا و سرنوشت او را به آستان معشوق کشانده و چشمش به عشق او دوخته شده است. در همه جا سخن عشق او پیچیده و دل او به شنیدن این داستان‌ها مشغول است. شاعر به رابطه گل و بلبل اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق چقدر پیچیده است. همچنین از جذبه‌ای که معشوق بر او دارد صحبت می‌کند و به زیبایی و پریشانی زلف او اشاره می‌کند که دلش را درگیر کرده است. در نهایت، شاعر از ناراحتی و دلتنگی ناشی از دوری معشوق و زیبایی‌اش می‌گوید.