شمارهٔ ۱۳۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رنداشت۷ بیت

می دید رویت آینه و دیده برنداشتخشنود شد دلم که ز مهرت خبر نداشت

برگ گلی نبرد صبا از چمن برونکز درد، بلبلی ز پی‌اش ناله برنداشت

در حیرتم که دیده ازو برنداشتمدل را چگونه برد که چشمم خبر نداشت

در خاک خفته‌ایم چو گنج و مقیدیممردیم و غم ز دامن ما دست برنداشت

دامن ز ننگ صحبت من چید هرکه بودغیر از جنون عشق که از من بتر نداشت

چشم دلم ز نور رخ او لبالب استدر حیرتم ز طور که تاب نظر نداشت

از جور خویش می‌کُشدم ورنه در دلشهرگز فغان بی‌اثر من اثر نداشت

خلاصه

هوش مصنوعی: در شعر، شاعر به احساسات عمیق خود در مورد عشق و جدایی اشاره می‌کند. او به آینه نگاه می‌کند اما از تصویر خود چیزی نمی‌بیند و دلش از اینکه محبوبش از عشق او خبر ندارد، شاد است. بلبلی که غمگین است، از درد عشق خود فریاد می‌زند ولی ز باد صبا نیز خبری نیست. شاعر در حیرت است که چگونه دلش به این عشق گرایش دارد در حالی که چشمش از این موضوع بی‌خبر است. او و یارانش در حالت غم و خمودگی به سر می‌برند و ننگ صحبت از احساساتش را بر دوش می‌کشند. عشق او، حتی از جنون نیز فراتر است و چشم دلش پر از نور محبوب است. در نهایت، شاعر می‌گوید اگرچه در دل محبوبش فریاد او تأثیری ندارد، اما او همچنان درد عشق را حس می‌کند.