شمارهٔ ۱۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انمرا۷ بیت

ز رشک، باد صبا گرچه سوخت جان مراولی ز برگ گل آراست آشیان مرا

مراست جذبه شوقی که هر کجا می‌رمهما به کوی تو می‌آرد استخوان مرا

خوشم به گریه خونین که فرق نتوان کردبه وقت چیدن گل، از گل آشیان مرا

هزار شکر از آن عقده جبین دارمکه گاه شکوه گره می‌زند زبان مرا

سری ز قصه عاشق برون نمی‌آرندکسی چرا کند آغاز داستان مرا

چه گریه‌ها که کند بر بضاعت کم خویشچو ابر یاد کند چشم خون‌فشان مرا

خوشم که تا ز سر کوی عافیت رفتمکسی ندیده چو قدسی دگر نشان مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر احساسات عمیق عاشقانه و درد دل یک فرد عاشق را بیان می‌کند. شاعر از حسادت باد صبحگاهی که جانش را می‌سوزاند، سخن می‌گوید ولی به زیبایی گل‌هایی که زندگی‌اش را زینت بخشیده‌اند، نیز اشاره می‌کند. او به شوق و عشقش اشاره دارد که او را به سوی معشوق می‌کشاند و از گریه‌هایش به خاطر درد جدایی و کمبود عشق می‌داند. شاعر از بار سنگین احساساتش سخن می‌گوید و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند داستان عشقش را آغاز کند. در لحظاتی او با حسرت بر گذشته و تنهایی خود می‌نگرد و به مایه‌های عاطفی زندگی‌اش فکر می‌کند. شاعر در نهایت به یادگارهایی که از سفر به کوی محبوبش در دل دارد، افتخار می‌کند.