شمارهٔ ۷۵
با خویشتن فتاد مگر باز کار منکآشفته شد چو طالع من روزگار من
زاهد کنون که پند تو در من اثر نکردپرهیز کن که در تو نیفتد شرار من
آهسته ساربان که زپای اوفتاده استدر زیر بار غم شتر راهوار من
روزی شود ز دام غمم مرغ دل خلاصکز یکدگر گسسته شود پود و تار من
یا رب ترحمی که بدین پیکر ضعیفسخت است پایداری روز شمار من
یا قطره ای ببار به خاکم ز ابر لطفیا برمکش ز خاک، تن خاکسار من
پا تا به سر زخون دلم لاله گون شویگر بگذری چون اشک روان از کنار من
ای دل صبور باش که آخر به یُمن عشقخواهد شدن به جانب کیوان غبار من