شمارهٔ ۴۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: نش۹ بیت

شکفته غنچۀ خندان و گویی از دهنشچکیده خون دل بلبلی به پیرهنش

چنان ز ساغر گل بلبل چمن مست استکه بیفریب توانی کشید در رسنش

به خواب چشم تو مایل ترم که می ترسمرسد به عقل شبیخون لشکر فتنش

کجا خلاص شود دل که دست و پا بستندبدام زلف و فکندند در چَهِ ذقنش

ز حمل بار غمت آسمان چرا ترسیدمگر معاینه کردند روزگار منش

دلم رمیده ز زهد آنچنان که نتوانمکشید جانب مسجد به صد هزار فنَش

به پای لاله کدامین شهید مدفون استکه از لحد بدر افتاده گوشۀ کفنش

کسی که گشت به غربت اسیر چنبر عشقعجب مدار که یادی نیاید از وطنش

غبار را دل آینه فام صافی بودولی به زنگ شد آلوده از غبار تنش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن احساسات عمیق و غم‌انگیز مرتبط با عشق و تنهایی می‌پردازد. شاعر از غنچه‌ای خندان یاد می‌کند که در واقع به نمایندگی از دل شکسته‌اش است. او به زیبایی و فریبندگی گل و بلبل اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش تحت تأثیر عشق به خواب و خیال می‌رود، ولی از عواقب آن می‌ترسد. شاعر از زلف محبوب و دامانی که او را اسیر کرده، یاد می‌کند و نشان می‌دهد که عشق چقدر وی را به درد آورده است. در نهایت، او به غبار و زنگارهایی که بر روحش نشسته‌اند، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه این آلودگی‌ها بر دل پاکش تأثیر گذاشته‌اند. شعر به شدت احساساتی و گویای درد ناشی از عشق و دوری است.