شمارهٔ ۱۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رنکرد۶ بیت

تا جام باده بر لب ساقی گذر نکردمِی خواره را ز راز نهان با خبر نکرد

پرهیز چون کنیم که پیکان غمزه اتوقتی ز جان گذشت که دل را خبر نکرد

با آتشی که شمع به کانون سینه داشتروشن نکرد محفل اگر ترک سَر نکرد

هرگز به دار ملک حقیقت نبرد راههر کو به شاهراه طریقت سفر نکرد

تا خون به حلق شیشه چو عاشق گره نشدساغر دهان ز خنده چو معشوق پر نکرد

فرصت نداد دیدۀ گریان شب فراقجرم غبار نیست که خاکی به سر نکرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی از احساس عشق و فراق پرداخته است. شاعر می‌گوید که تا زمانی که باده (شعور یا عشق) به لب ساقی (مظهر عشق) نرسد، کسی از رازهای نهان آگاه نمی‌شود. او به دشواری‌های عاشقانه اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق واقعی به سادگی به دست نمی‌آید و باید در مسیر حقیقت قدم برداشت. همچنین تأکید می‌کند که تا زمانی که انسان خودش را در کسالت عشق غرق نکند، نمی‌تواند از لذت‌های آن بهره‌مند شود و یادآور می‌شود که فراق و غم عشق دست‌کم از دیدگاه او جرمی ندارد. در کل، این شعر توصیفی از تلاش و احساسات عمیق عاشقانه را به تصویر می‌کشد.