شمارهٔ ۷۳ - در غزل است

۹ بیت

دلم ز عشق تو هرگز محال نندیشدوگر ز هجر بمیرد وصال نندیشد

ترا دهم بدل خود هر آنچه هست مراکسی که جان به تو بخشد ز مال نندیشد

ز جان و مال به عشق تو در نیندیشمکه مرغ سوخته از پر و بال نندیشد

دلی که یابد عشق تو جاودان ماندکسی که یافت بهشت از زوال نندیشد

دلم ز هجر تو هرگز نترسد ای دلبراز آنکه چهره زنگی ز خال نندیشد

تو را از طعنه بدخواه هیچ باکی نیستگل از ملامت باد شمال نندیشد

مرا به وصل چو سیمرغ تو امیدی نیستهرآنکه عاقل باشد محال نندیشد

قوامیت چو شد اندر وصال نیک اندیشدلش ز فرقه باطل سگال نندیشد

وصال جوی ز رنج فراق نهراسدفراخ روزی از قحط سال نندیشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و فراق سخن می‌گوید. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که هرگز از عشق معشوقش ناامید نمی‌شود و حتی اگر در غم دوری او باشد، به وصال فکر می‌کند. او برای معشوقش حاضر است هر آنچه دارد، از جان و مال، را بدهد و از این موضوع هرگز نگران نیست. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که عشق حقیقی ابدی است و کسی که به عشق واقعی دست یابد، از زوال و فراق نترسد. او به بیان این می‌پردازد که نباید به طعنه‌های بدخواهان توجه کرد و انسان عاقل به مسائلی که موجب دردسر می‌شود، فکر نکند. در نهایت، شاعر به امید وصال و زیبایی‌های عشق می‌پردازد و نشان می‌دهد که عشق حتی در سخت‌ترین شرایط، انسان را نمی‌ترساند.