شمارهٔ ۶۶ - در غزل است

۱۱ بیت

ای دل پی یار خویشتن داردر حلقه زلف او وطن دار

در راه مراد تاختن کناسبان نشاط گام زن دار

از عشق وصال روی آن بتدرخدمت پشت چون شمن دار

ازبهر کلاه فضل یزدانروزی دو قبای اهرمن دار

گر خارزن آمد است عشقشتو روی بدان گل و سمن دار

ور عهدشکن شد است زلفشتو چشم به حلقه و شکن دار

گر مهجوری ز باغ وصلشاز خار نسیم یاسمن دار

ور یعقوبی ز عشق یوسفاومید به بوی پیرهن دار

اندر سر زلف او مزن دستای شیفته گوش دل به من دار

تو پای عتاب او نداریهان دست به جای خویشتن دار

سیم آر به چنگ ای قوامیپس صحبت یار سیمتن دار

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دل و جان خود می‌گوید که در پی یار و عشقش باشد و در زلف او را وطن خود بداند. او به خواننده توصیه می‌کند که در مسیر عشق تلاش کند و با نشاط گام بردارد. شاعر از زیبایی و محبت معشوق می‌گوید و به خاطر فضل خداوند، نسبت به مشکلات و سختی‌ها امیدوار است. او همچنین به عشق و از دست رفتن معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که نباید دست از تلاش برداشت و باید به عشق و زیبایی ادامه داد. شعر در نهایت به اهمیت صبر و پایبندی در عشق می‌پردازد و به خواننده یادآوری می‌کند که باید دل به یار و عشق بسپارد.