شمارهٔ ۶۳ - در غزل است

۹ بیت

پیوسته می سگالم؛ تاخود کجائی ای جانچشمم به راه باشد؛ تا کی در آئی ای جان

آخر درآی روزی ؛ رازی بگوی با منبا ما بباش یک دم ؛ گر یار مائی ای جان

با هر کسی بگوئی ؛کان توم نباشیمعلوم کن رهی را؛کاخر کرائی ای جان

جز خط و عارض تو ؛ نشنیدم و ندیدمتاریکئی که خیزد؛ از روشنائی ای جان

ای عندلیب جانها؛ بر شاخهای دلهابسرای که این غزل را ؛خوش می سرائی ای جان

شاهین عشق مائی؛ دلها ترا کبوتربربای دل که الحق؛ چابک ربائی ای جان

گفتی که عاشقان را؛ در عشق آزمایماین آزمودگان را؛ چند آزمائی ای جان

پیوسته از جفاها؛ همواره از ستمهادردم فزائی ای بت؛ رنجم نمائی ای جان

در غیبت قوامی ؛ تا کی کنی شکایتتنها شوی بداور؛پیروز آئی ای جان

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر عاشقانه، شاعر به محبوب خود خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که به او بپیوندد و اسراری را با او در میان بگذارد. او در انتظار دیدارش است و به یاد او رنج می‌برد. شاعر می‌گوید که فقط زیبایی‌های محبوبش را دیده و از تاریکی که دور از او تجربه می‌کند، سخن می‌گوید. به نوعی، او را به مانند پرنده‌ای می‌داند که باید به دل‌ها بنشیند و با صدای خوشش آنها را شاد کند. همچنین، شاعر از رنج‌های عاشقانه و آزمودن عشق سخن می‌گوید و از محبوبش می‌خواهد که این دردها را کاهش دهد و به او بپیوندد. در نهایت، او بار دیگر به تنهایی و غیبت محبوب اشاره کرده و از او می‌خواهد که به سراغش بیاید.