شمارهٔ ۶۲ - در غزل است

۷ بیت

رنگ گل گوئی ز خون عندلیب آمیختستعندلیب از عشق گل نالان به حلق آویختست

بوستان در دولت گل گرد گلبن شاهوارتاج یاقوتین ز تخت زمردین انگیختست

گل به گلبن بر درفشان با کلاه لعل فامراست گوئی بر قبای آبگون می ریختست

از گیاه و مرغ ماو یار ما کمتر نه ایمکاین درو آویختست و او ز ما بگریختست

گرچه آموزم فراوانش نیاموزد همیوان گل ناموخته با عندلیب آمیختست

گر ز ما بگریختست آن دلنواز ما چراخویشتن را عشق او یک باره در ما بیختست

زاتش عشق ای قوامی آبروی خود مبرکانکه پیمود است باد او خاک بر خود بیختست

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و عشق گل و عندلیب (پرنده‌ای که به گل عشق می‌ورزد) اشاره می‌کند. او به رنگ و زیبایی گل که با خون عندلیب آمیخته است، می‌پردازد و نشان می‌دهد که عشق باعث رنج و ناله عندلیب شده است. شاعر از شکوه باغ و شکوفایی گل‌ها سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که عشق و زیبایی به هم وابسته هستند. همچنین به نوعی عشق‌های نافرجام اشاره می‌کند و این نکته را مطرح می‌کند که اگرچه عشق شاید به شکست انجامد، اما هنوز تأثیر عمیقی بر روح و وجود انسان دارد. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که در دنیای عشق باید احتیاط کرد، زیرا عشق می‌تواند انسان را به خاک بیفکند.