شمارهٔ ۵۳ - در غزل است

۱۱ بیت

خورشید رخ تو را غلام استبی روی تو عاشقی حرام است

ماهی تو ولی ز نور رویتدر گردن آفتاب فام است

چون زلف تو را گره گشایندگوئی که زمانه تیره فام است

بی روی تو بامداد روشنتاریکتر از نماز شام است

آنجا که «ز» لب تو نقل بخشیجان بر کف عاشقان چو جام است

ماهی تو و نیکوان ستارهاین فخر من و ترا تمام است

نادیده شناسدت ازیراداند همه کس که مه کدام است

ماندی به سفر مقیم و عاشقاز عهد تو هم بر آن مقام است

نامه مفرست اگر چه ما رادر نامه تسلی سلام است

غمهای تو بهترین رسول استسودای تو خوشترین پیام است

هر چند قیامت است حسنتاز عشق قوامیش قوام است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و زیبایی معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که خورشید در برابر زیبایی معشوق، همچون غلامی است و زندگی بدون او برای عاشق، بی‌معناست. زیبایی معشوق حتی بر آفتاب نیز سایه می‌اندازد و روز بدون او تاریک‌تر از شب است. شاعر به نازکی و فریبایی موهای معشوق و جذابیت لبان او اشاره می‌کند که دل عاشق را می‌ربایند. عشق به معشوق به عنوان بالاترین ارزش مطرح می‌شود و شاعر آرزو دارد که خبری از او دریافت کند، زیرا غم و شادی ناشی از عشقش همواره در دل او وجود دارد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که عشق و زیبایی معشوق، قوت و قوام زندگی‌اش هستند.