شمارهٔ ۵۱ - در غزل است

۱۱ بیت

ای مهر تو در میان جانمو ای نام تو بر سر زبانم

تو خوب چو باغ ارغوانیمن زشت چو کشت زعفرانم

از بردن نام و زلف و خالتچون نافه مشک شد دهانم

شبها ز غمت همی نخسبمزین است که زرد و ناتوانم

هندو نیم ار تو را چرا پسبر بام غم تو پاسبانم

گر نام تو بر سرم نبودیکس بازنیافتی نشانم

گفتی که کنی تو در سرم جانحقا که در آرزوی آنم

خود را عجمی چه سازی ای ترکهرگه ز تو بوسه ای ستانم

گویم که بیار آن لب شیرینگوئی تو که پارسی ندانم

با گرسنگان به خوان وصلتگر هیچ کری کند بخوانم

آن رفت که با قوام بودمامروز قوامیم نه آنم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی است. شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او در دلش جا دارد و نامش همیشه بر زبانش است. او خود را زشت و معشوقش را زیبا توصیف کرده و از غم و درد جدایی صحبت می‌کند. شاعر به شدت غمگین است و نمی‌تواند بخوابد، به طوری که حالت زرد و ناتوانی به او دست داده است. او بر این باور است که اگر نام معشوق بر سرش نبود، کسی او را نمی‌شناخت. در نهایت، شاعری از عاشق بودن خود و عشق به معشوقش سخن می‌گوید و به یک تغییر در حالش اشاره می‌کند که دیگر قوام و حالت قبلی را ندارد.