شمارهٔ ۴۶ - در غزل است

۹ بیت

ای جهان و جان بگردان روی و رایتا بماند در جهان جانی به جای

آفتابی چون شوی تابنده رویو آسمانی چون شوی گردنده رای

سرو باشد پیش قدت گوژپشتلعل باشد پیش رویت کهربای

جان همی کاهی چو بفزائی فراقدل همی بندی چو بگشائی قبای

داده ای زان خنده با قهقههعالمی را گریه با های های

هر که بندد دل چو ما در وصل توتا بود روی تو او را دلگشای

گردد از سودای تو بی کار و باریا بر آید همچو ما بی دست و پای

هر خسی را پایگاهی آرزوستچون کند با عشق تو دست آزمای

نه چو اینها ناقوامان بلکه توچون قوامی عالمی داری گدای

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عظمت عشق و وجود الهی می‌پردازد. شاعر از جهان می‌خواهد تا بر روی خود و نظرش تأمل کند تا جانی در این دنیا باقی بماند. او با تشبیهاتی مانند خورشید و آسمان، به درخشش و دوران عشق اشاره دارد. در ادامه، شاعر از آرزوها و دل‌تنگی‌هایی که در پی وصال محبوب به وجود می‌آید سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هر کسی که دلش به عشق معشوق بسته شود، با تمام مشکلات و دردها، به عشق او دلگرم است. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید دارد که عشق واقعی، انسان را از قیود و محدودیت‌ها آزاد می‌کند و به او قوام و عظمت می‌بخشد.