شمارهٔ ۴۴ - در تغزل است

۱۰ بیت

شاید که دلم ققاع نگشایدزان بت که به جز صداع ننماید

نز مجلس را ز خلوتم بخشدنز حجره خاص بوسه فرماید

صد شربت زهرا گر دهد خشمشبا آب لب شکرینش نگزاید

زان زلف که چنگ باز ر«ا» ماندهر لحظه دل چو کبک برباید

هر چند ز جانش دوستر دارمیک ذره دلش به مهر نگراید

گفتم مبر آبروی عشاقتگفت آب به شب تیز همی زاید

زو بوسه کجا طمع توان کردنکز خویشتنش سه بوسه می باید

آواز همی دهد که ای مسکیناز دوستی تو کار برناید

یک ساعت روی خوب او دیدنصد ساله به زندگانی افزاید

تن در ده و غم خواری قوامی هانتا خود پس از این تو را چه پیش آید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و عواطف خود اشاره می‌کند و از درد و رنجی که از دوری معشوقش می‌کشد، می‌گوید. او احساس می‌کند که دلش نمی‌تواند شاد باشد و به دنبال محبت و نگاه معشوقش است. شاعر به زلف و زیبایی معشوق اشاره کرده و نشان می‌دهد که وجود او همچون یک چنگ است که دلش را می‌رباید. با وجود تمام این احساسات، او به این نتیجه می‌رسد که معشوقش چندان به عشق او اهمیت نمی‌دهد. با این حال، شاعر می‌گوید که دیدن روی معشوق به زندگی‌اش معنا و ارزش بیشتری می‌بخشد و در نهایت به خود یادآوری می‌کند که باید خود را از این غم و اندوه حفظ کند، زیرا آینده‌ی او در دستان خودش است.