شمارهٔ ۱۵۶ - در مدح امیر ابوالفضل

چه روز است آنکه هست او را شب تاریک پیرامونسپهر از بوی او مشگین زمین از رنگ او گلگون

مگر ترسید رخسارش ز زلف مار کردارشکه گرد خویشتن عمدا نوشت از غالیه افسون

دو آذرگون شدند از خون مرا دو چشم از هجرشعجب دارم که چون روید تف آذر ز آذرگون

ایا قد تو چون سروی ز دیبا گرد او آذینایا روی تو چون ماهی ز عنبر گرد او برهون

چو از غم جان من پیچد چرا شد زلف تو لرزانتو خون عاشقان ریزی چرا شد چشم من پرخون

مرا ناید ملامت زانکه با عشقت بپیوستمکه گر مفتی ترا بیند بعشق اندر شود مفتون

ز بهر آنکه طبع تو چو بوقلمون همی گرددرخم هر ساعتی رنگی پدید آرد چو بوقلمون

ز ابر هجر بیرون آی ای ماه زمین کامدز ابر کاهش اندر باز ماه آسمان بیرون

بسان طبع دلگیران و یا چون ابروی پیرانچو گردد محفلی ویران فراز آری تو زرین نون

ز گردون حور عین گفتی همی بیند سوی مردمکنار گوشواران حور پیدا گشته بر گردون

و یا اندر مه نیسان ببستان در بنفشه ستانبیکفنده است زرین نعل اسب شاه روز افزون

ابوالفضل آنکه شر و خیر هست از مهر و کین اوکزان قارون شود مفلس وز این مفلس شود قارون

گهر بخشی کجا هامون بود با کف او دریاجهانگیری کجا دریا بود با تیغ او هامون

بود با خشم او دوزخ چو خلد عدن با دوزخبود با دست او جیحون چو دشت خشک با جیحون

چو اسکندر همی گیرد جهان بی گنج اسکندرچو افریدون همی بندد عدو بی خیل افریدون

نه زو هرگز بدی خیزد نه از بدخواه او نیکیچو زیتون بر نیارد خار و نارد خار بر زیتون

نه چون رویش بصدر اندر سهیل و زهره و پرویننه چون کفش به بزم اندر فرات و دجله و جیحون

خداوندا چنین آمد نهاد و رسم گیتی راکه با نیکان نباشد نیک و با دونان نباشد دون

بدانش نام کردستند گردون را خردمندانکه گردانست سال و مه بکام دون بگاه ایدون

بدان خواهد کنون گشتن که خصمان را بدست توگروهی را کند بی جان گروهی را کند مسجون

الا تا نار در کانون بود چون لاله در نیسانالا تا لاله در نیسان بود چون نار در کانون

ثناگویانت را چون لاله بادا نار پیرامنجفاجویانت را چون نار بادا لاله پیرامون