شمارهٔ ۱۳۷ - در مدح امیر عضدالدین
ای جان من خریده بدیدار خویشتنکرده مرا بمهر خریدار خویشتن
من جان و مال خویش ندارم ز تو دریغوز من دریغ داری دیدار خویشتن
تا گشت زیر غالیه گلنار تو نهانچون شنبلید کردم گلنار خویشتن
دو چشم من بسان دو نار کفیده شدتا دور کردیم تو ز دو نار خویشتن
خستی مرا بغمزه غماز خویشتنبستی مرا بطره طرار خویشتن
گوئی ز چشم مست تو ترسیده روی تومشگین حصار کرده نگهدار خویشتن
رخسار خویش بردی ز دشمنان منکردی سرشک من چو دو رخسار خویشتن
بر من بدی ز چشم آید آزار من رسیدزاری کنم ز چشم دل آزار خویشتن
مر یار خویشرا نمائی بدی که توهرگز بدی ندیدی از یار خویشتن
آزار او مجوی و میآزار جانش راکازار تو خریده بآزار خویشتن
گر گل نیابم از تو من ای گلشن مرادباری جدا کن از دل من خار خویشتن
تابم مده ز سنبل پرتاب خویشتنخوارم مکن بنرگس خونخوار خویشتن
ز آن خوابدار نرگس وزان تابدار گلدارم پر آب نرگس بیدار خویشتن
ما را بنفشه زار سمن زار شد چو توکردی بنفشه زار سمن زار خویشتن
آزار این دلی و باین جان خریدمتجز من که داد جان بدل آزار خویشتن
چندین جفا مکن که نه نیک اوفتد تراگر من بنالم از تو بسالار خویشتن
میر عضد که مرکز فخر زمانه رابنده کند بطبع ملک وار خویشتن
چون او عزیز باشد در نزد هرکسیهرکو دلیل دارد دینار خویشتن
دادی همه جهان بفرومایه بنده ایگر ملک یافتی بسزاوار خویشتن
ابر بهار گر بکفش بگذرد همیننگ آیدش همیشه ز امطار خویشتن
زیر زمین شود گهر دشمنان ملکچون برکشی حسام گهربار خویشتن
خصمش بسی زیاد ولیکن بهیچ ملکپرداخته مباد بتیمار خویشتن
ای آنکه دشمنان تو از بیم تیغ توزاری کنند بر دل بیمار خویشتن
تا تو کمر ببستی پیکار و جنگ راقیصر همی ببرد زنار خویشتن
قارون اگر برآید با زر خود ز خاکنشناسیش تو باز ز زوار خویشتن
هرکس کند رضای ترا جفت خویشتنهرکو کند وفای ترا یار خویشتن
شادی کند بجود تو اندوه خویش راآسان کند بفر تو دشوار خویشتن
ای خسروی که مدحت تو نزد دیگرانبخریده ای بنعمت بسیار خویشتن
بسیار مردمند خریدار بنده لیکبنده ترا گزید خریدار خویشتن
من ناز بر تو از قبل آن نمیکنمکاندر زمانه دیده نیم یار خویشتن
سردار شاه من توئی و ناز بندگانباشد همیشه بر سر سردار خویشتن
گر من عتاب کردم با او چه اوفتادهرکس جدا چه سازد بازار خویشتن
ای میر بر سواران طعنه چرا زندآن کو پیاده باشد بر کار خویشتن
وآنکس که اندر آمدش از بار دیگرانبا دیگران چرا فکند بار خویشتن
گر دیگری نداند مقدار من رواستمن سخت نیک دانم مقدار خویشتن
ایشان بفضل من همه اقرار داده اندبهتر ز صد گواست یک اقرار خویشتن
گر بیم تو نبودی بر من بیک سخنبنمود می بر ایشان کردار خویشتن
ایشاخ جود و رادی در باغ مردمیچندان بزی که برخوری از بار خویشتن