شمارهٔ ۷۷

قافیه: اریختهاست۸ بیت

کوی یار است و به هر گوشه بلا ریخته استپا به هرجا که نهی خار جفا ریخته است

دردم از سستی اقبال به درمان نرسدکه نه بهر دل هر خسته دوا ریخته است

تا قیامت دمد از تربت او مهر گیاهبر دل هر که غمت تخم وفا ریخته است

زنگ از دل کشش مهر تو برداشته استعارضت بر رخ آیینه صفا ریخته است

ظارهاً آنکه بدین گونه بیاراست تو راجای نظاره به چشم تو حیا ریخته است

نشکند گر قدح باده سبو می‌شکندبه شکست دل ما سنگ جفا ریخته است

نمکی را که فلک نایدش از عهده برونلبت آورده و بر دیده ما ریخته است

این نگاری است که در هر سر راهی قصابخون صد همچو تویی بی‌سروپا ریخته است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف و بیان غم و درد خود از جدایی و عشق ناکام می‌پردازد. او به تصویرهایی از بلا و رنج اشاره می‌کند که در زندگی‌اش پخش شده، و از وضعیت ناپایدار اقبال خود گله‌مند است. شاعر به یاد عشق و وفای دل‌باختگان اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او همچنان در دل باقی‌مانده است. همچنین زیبایی معشوق را وصف کرده و به تضاد بین زیبایی ظاهری و زخم‌های درونی خود اشاره می‌کند. او در نهایت به این نکته اشاره دارد که این عشق، مانند خونی که از یک قصاب ریخته می‌شود، عمیق و غیرقابل بازگشت است.