شمارهٔ ۵۲

قافیه: ایدیگراست۷ بیت

از قدت امروز گلشن را صفای دیگر استسرو موزون تو را نشو و نمای دیگر است

گرچه می‌بخشد حیات جاودانی آب خضرلیک آب تیغ نازت را بقای دیگر است

نه به کنعان می‌کنم او را برابر نه به مصریوسف پر قیمت ما را بهای دیگر است

زود بر گل می‌نشیند لنگر از امداد خلقکشتی امید ما را ناخدای دیگر است

نه به روز وصل می‌سازم نه با شام فراقمی‌توان دانست دل را مدّعای دیگر است

در دریار غم‌نصیبان نوشدارو باب نیستزخم مژگان ‌خورده دل‌ها را دوای دیگر است

کشته تیغ دگر قصاب گشتن شرط نیستمسلخ او بهر قربانگاه جای دیگر است

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و خاص بودن گلشن اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی سرو موزون او به طور متفاوتی نمایان است. هرچند که آب خضر به انسان حیات جاودانی می‌بخشد، اما زیبایی و لطافت آب تیغ ناز در نوع خود بی‌نظیر است. او همچنین اشاره می‌کند که یوسف پر قیمت او نمی‌تواند با ارزش‌های دیگر قابل مقایسه باشد و امید انسان در زندگی معاصر ناخدای خاص خود را دارد. دل انسان در لحظه‌های وصال و فراق، خواسته‌های دیگری دارد که نمی‌توان به سادگی درک کرد. در دریاهای غم، درمانی برای آلام دل نیست و زخم دل‌ها به راحتی قابل درمان نیست. شاعر تأکید می‌کند که قربانی شدن به وسیله تیغ دیگر، امری عادی نیست و هر قربانی در قربانگاه خاص خود مکان می‌خواهد.