شمارهٔ ۳۰۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اتهی۷ بیت

بس که کردم گریه شد خونابم از اعضا تهیدیده‌ام شد ز انتظار او ز دیدن‌ها تهی

تا شدی از دیده غایب جان ز جسم آمد به لبمست را پیمان پر شد گشت چون مینا تهی

یافتم دیگر که کاری برنمی‌آید از اوچون سر شوریده ما گشت از سودا تهی

خشک شد با آنکه چشمم چشمه زاینده بوداز هجوم گریه آخر گشت این دریا تهی

چون جرس عمری به سر بردیم در افغان نشدمحمل او ذره‌ای از بار استغنا تهی

پرتو نور تو دارد جلوه در آیینه‌هاچون نظر برداشتی ماندند قالب‌ها تهی

می بخور قصاب و عشرت کن که در بزم قضابادهٔ محنت نشد هرگز ز جام ما تهی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عمق احساسات انسانی و دردهای عاشقانه اشاره دارد. شاعر از شدت گریه و انتظار برای دیدار معشوقش می‌گوید، به گونه‌ای که احساس می‌کند وجودش از درون تهی شده است. او به یاد می‌آورد که وقتی معشوق از نظر غایب شده، جانش به لب رسیده و احساس بی‌پناهی می‌کند. با وجود اشک‌ها و غم‌ها، او متوجه می‌شود که هیچ کاری از او ساخته نیست و دچار جنون و سردرگمی شده است. شعر همچنین به خیالی اشاره می‌کند که با دیدن معشوق، همه چیز خالی و تهی می‌شود. در پایان، شاعر به دعوت به خوشی و شادی در می‌نوشی اشاره می‌کند، زیرا درد و محنت هرگز از وجود او رخت بر نخواهد بست.