شمارهٔ ۲۴۸

قافیه: ونزدم۵ بیت

کارم ز عقل راست نشد بر جنون زدمسنگی به شیشه فلک واژگون زدم

رنگین نشد ز گریه مردانه چهره‌امپیمانه را ز میکده دل به خون زدم

بنیاد هستی‌ام ز نگاهی به باد رفتتا چون حباب خیمه به دریای خون زدم

برخواستم ز آتش شوق تو چون سپندگرم آن‌چنان که نعره ندانم که چون زدم

قصاب برنخاست صدا از یک آشناچندان که حلقه بر در دنیا دون زدم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از جنون و شوریدگی شاعر است. او می‌گوید که عقلش به او خیری نمی‌دهد و به جنون رو آورده‌است. در این حال، او تلاش می‌کند تا احساسات و دردهای خود را با نمادهایی مانند سنگ و شیشه بیان کند. چهره‌اش از گریه رنگین نمی‌شود و دردی عمیق در دل دارد. او به تأثیر نگاه معشوقش اشاره می‌کند که بنیاد هستی‌اش را متزلزل کرده و او را به حالت سوزان و پرشوری رسانده است. شاعر در انتها به حس تنهایی و نا امیدی خود اشاره می‌کند که صدایش هیچ‌کس را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد، حتی نزدیکانش. در مجموع، شعر تضاد بین عشق و درد، امید و ناامیدی را به تصویر می‌کشد.