شمارهٔ ۲۲۴
نمیرفتم برون از جاده گر هشیار میبودمبه منزل میرسیدم گر شبی بیدار میبودم
درشتی پیکرم را زیر دست کوهکن داردنمیخوردم بر اعضا تیشه گر هموار میبودم
ز گردون شکوه بیجا چه گویم ز آنچه خود کردمنمیبودم غمین گر خویش را غمخوار میبودم
ز غم چون شمع از شرح غمت خاموش میگشتمزمانی گر ز شغل خویشتن بیکار میبودم
تو آن روزی که با رخسار چون گل در چمن بودیچه میشد گر من آن خار سر دیوار میبودم
جدا کی مینمودم دیگر از دل عکس جانان رااگر آیینهآسا محرم اسرار میبودم
به پیش چشمم اطراف چمن میبود زندانیزمانی بیتو گر در جانب گلزار میبودم
در این دیر کهن قصاب نزد زاهدان من هماگر میداشتم سر صاحب دستار میبودم