شمارهٔ ۲۰۰

قافیه: اراکردهحفظ۷ بیت

گوییا خط عارض آن دل‌ربا را کرده حفظطوطی این آیینه گیتی‌نما را کرده حفظ

جز خضر، عمر ابد دیگر نصیب کس نشدخط او سرچشمه آب بقا را کرده حفظ

زعفرانی ساخت در عشق تو ما را ضعف تنکاه ما از جذبه رنگ کهربا را کرده حفظ

کاروان شب گذشت از دل فغانی برنخاستپنبه غفلت به گوش ما صدا را کرده حفظ

خسته عشقیم و درد ما است محتاج وفااز ره شوخی طبیب ما دوا را کرده حفظ

ناله بی‌تابی دل در فلک پیچیده استشورش دیوانه‌ام دارالشفا را کرده حفظ

با رضای دل گزیدم خاک درگاه رضاآنکه قصاب از گزند دهر ما را کرده حفظ

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مضامین عشق و وفا در ارتباط با یک معشوق می‌پردازد. او بیان می‌کند که دل را در عشق حفظ کرده و به طور خاص به کاروان شب اشاره می‌کند که از دل او عبور کرده اما او همچنان در خواب غفلت باقی مانده است. شاعر از درد عشق و نیاز به وفا سخن می‌گوید و به قوت عشق و حساسیت‌های قلبی اشاره دارد. در نهایت، با پذیرش عشق و تواضع به درگاه معشوق، به اتفاقاتی که در زندگی‌اش رخ داده، توجه می‌کند و می‌گوید که معشوقش او را از گزندهای زندگی حفظ کرده است.