شمارهٔ ۱۹۹
به هر کجا که روی باشدت خدا حافظبود همیشه تو را ز آفت سما حافظ
به هر اراده که داری رسی به مطلب دلز هر دلی گذری گرددت دعا حافظ
اگرچه گل ز نسیم صبا خطر داردتو آن گلی که بود دائمت صبا حافظ
به خاطر تو گزندی ز چشم بد نرسادبود تو را ز همه دردها دوا حافظ
فکند اگر گرهی روزگار در کارتمدار بیم که باشد گره‌گشا حافظ
مرا امید که از آفت زمانه بودتو را دعای سحرگاه پیر ما حافظ
امید آنکه به دنیا و آخرت قصاببود مدام تو را شاه اولیا حافظ