شمارهٔ ۱۷۷

قافیه: رداردنگاهش۸ بیت

حجاب از رخ چو بردارد نگاهشز هر بیدل خبر دارد نگاهش

چو خار آشیان آن رشگ طاووسمرا در زیر پر دارد نگاهش

چو تیر غمزه دائم در کمان هستچپ‌انداز دگر دارد نگاهش

مرا چون شمع سوزان و گدازانسر شب تا سحر دارد نگاهش

کس از تأثیر نازش نیست جان‌برخدنگ کارگر دارد نگاهش

مرا از دانه اشگ اندر این باغچو نخل بارور دارد نگاهش

ز یک نظاره او رفتم از خویشمدامم در سفر دارد نگاهش

مرا قصاب افکند آنکه از چشممگر از خاک بردارد نگاهش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف تأثیر عمیق نگاهی می‌پردازد که شاعر به آن اشاره دارد. حجاب چهره معشوق برمی‌دارد و با نگاهی بیدل‌وار و عاشقانه، هر بی‌خبر را آگاه می‌کند. شاعر خود را در زیر پر این نگاه می‌بیند، که همچون خار آشیانه‌ای است برای طاووس عشق. او به تأثیر قدرت‌مند این نگاه در زندگی‌اش اشاره می‌کند و آن را با تیر غمزه‌ای در کمان برابری می‌دهد. نگاه معشوق چون شمعی سوزان، او را در شب‌ها روشن می‌کند و از تأثیر نازش هیچ‌کس نمی‌تواند جان سالم به در ببرد. شاعر از گریه و اشک خود به عنوان دانه‌ای در باغ عشق یاد می‌کند و این نگاه را سبب جدا شدن از خویشتن و سفر دائمی خود می‌داند. در نهایت، او اشاره می‌کند که انگار نگاهی از خاک او را برمی‌دارد و به او جانی دوباره می‌بخشد.